خانه / یادداشت / درباره‌ی «لیبراتور پرایز»

درباره‌ی «لیبراتور پرایز»

به بهانه‌ی تعلق‌گرفتن این جایزه به رمان «ترلان» اثر «فریبا وفی»

آیا لیبراتورپرایز، یک جایزه‌‌‌ی معتبر ادبیات داستانی در جهان است؟

آیا لیبراتورپرایز، فریبا وفی را در جهان شناخته‌شده می‌کند؟

آیا لیبراتورپرایز، ادبیات داستانی ایران را جهانی می‌کند؟

«فریبا وفی»، برنده‌‌‌ی جایزه‌‌‌ی ادبی «لیبراتور» در آلمان شد. این خبر در روز ۲۱ خرداد ۱۳۹۶ در رسانه‌های ایرانی منتشر شد. برخی فریبا وفی را نویسنده‌‌‌ی سال آلمان و برخی او را برنده‌‌‌ی یکی از برترین جوایز ادبی جهان دانستند. وی هنوز جایزه‌اش را دریافت نکرده و قرار است بین ۱۹ تا ۲۳ مهرماه امسال، در سفر به نمایشگاه بین‌المللی کتاب فرانکفورت، آن را دریافت کند. اما اعطای این جایزه، در کنار ابهاماتی که دارد، پرسش‌هایی هم برمی‌انگیزد. هدف انجمن «لیت‌پروم» از این جایزه چیست؟ رقبای «ترلان» چه آثاری هستند و چه چیزی را روایت می‌کنند؟ لیبراتورپرایز در میان جوایز جهانی ادبیات داستانی، چه جایگاهی دارد؟ چه موسسات و سازمان‌هایی، انجمن لیت‌پروم را پشتیبانی مالی می‌کنند و آخرین پرسش، این‌‌‌که کدام انتشارات، رمان «ترلان» را در آلمان چاپ کرده است؟ پاسخ همه‌‌‌ی این پرسش‌ها را می‌توانید همین‌‌‌جا بخوانید.

رمان ترلان روایتگر تلاش‌های دو دختر به نام ترلان و رعناست که تصمیم می‌گیرند پاسبان شوند و برای همین به تهران می‌آیند و پس از گذراندن یک دوره‌‌‌ی آموزشی سخت به آرزوی‌شان می‌رسند. داستان، در روزهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی می‌گذرد و شخصیت‌های داستان، درگیر عقاید مارکسیستی‌اند. در متنی که هیئت داوران لیبراتور پرایز درباره‌‌‌ی ترلان نوشته‌اند، آمده: ترلان نه از سر شوق، که به دلیل درماندگی پلیس می‌شود. چیزی که ترلان را وادار به فرار به جلو می‌کند، در میان سطرهای رمان، به پرسشی محوری درباره‌‌‌ی نسل انقلاب و نقش آن از دید زنان تبدیل می‌شود.

جوایز جهانی ادبیات داستانی

آیا لیبراتورپرایز، جایزه‌ای که فریبا وفی دریافت کرده، ارزشمند و مهم است؟ آیا این جایزه‌‌‌ی ادبی و داستانی را می‌توان یکی از جوایز معتبر ادبیات داستانی در جهان دانست؟ آیا این موفقیت، او را در جهان شناخته‌شده خواهد کرد و پلی خواهد بود برای جهانی‌تر شدن ادبیات داستانی ایران؟

مقایسه‌ای میان قدمت جایزه، شیوه‌‌‌ی انتخاب، نوع داوری، و همچنین وجوه مالی این جایزه، نشانگر اعتبار جایزه‌ای است که نصیب فریبا وفی و رمان ترلان شده است.

جایزه‌‌‌ی «نوبل ادبی» از سال ۱۹۰۱ تاکنون به آثار برجسته‌‌‌ی حوزه‌‌‌ی ادبیات تعلق می‌گیرد. برگزارکننده‌‌‌ی این جایزه، آکادمی سلطنتی سوئد است و پشتیبانی مالی آن را بنیاد خصوصی نوبل بر عهده دارد. جایزه‌ای به ارزش کمی بیش از یک میلیون دلار آمریکا و مدال طلا با نشان  «آلفرد نوبل». برنده‌‌‌ی این جایزه که به عمر کاری نویسنده تعلق می‌گیرد، توسط کمیته‌ای متشکل از چهار یا پنج نفر از اعضای آکادمی سلطنتی سوئد انتخاب می‌شود. این جایزه هیچ محدودیتی در حوزه‌های ادبی و ژانرهای مختلف ندارد، همچنین محدودیت سنی برای کاندیداها در نظر گرفته نشده است. برنده‌‌‌ی نهایی، از میان ۲۰۰ نامزد اولیه که کمیته‌‌‌ی نوبل به آکادمی سوئد معرفی می‌کند، پس از چند بار بررسی، انتخاب می‌شود.

جایزه‌‌‌ی «من‌بوکر» برای داستان، از سال ۱۹۶۹ تاکنون به نویسندگان رمان‌ها و داستان‌های بلند تعلق می‌گیرد و مبلغ آن، ۵۰ هزار پوند انگلیس برای برنده‌‌‌ی نهایی و ۲۵۰۰ پوند برای هر یک از شش نامزد نهایی است. این جایزه را بنیاد جایزه‌‌‌ی بوکر برگزار می‌کند و پشتیبانی مالی آن را شرکت خصوصی مدیریت سرمایه‌گذاری «من» در انگلیس بر عهده دارد. هیئت داوران این جایزه، از سوی کمیته‌‌‌ی هم‌اندیشی بنیاد جایزه‌‌‌‌‌‌ی بوکر انتخاب می‌شوند.

همه‌‌‌ی نویسندگان از هر ملیتی می‌توانند نامزد دریافت این جایزه شوند؛ به شرطی که اثرشان به زبان انگلیسی در انگلیس چاپ شده باشد.

جایزه‌‌‌ی بین المللی «نویشدات» از سال ۱۹۷۰ تاکنون به آثار برجسته در حوزه‌‌‌ی شعر، داستان یا نمایشنامه تعلق می‌گیرد و مبلغ آن، ۵۰ هزار دلار آمریکاست. این جایزه را دانشگاه «اوکلاهما»ی آمریکا با همکاری انتشارات وابسته به آن برگزار می‌کند. این جایزه به صورت دوسالانه برگزار می‌شود.

همه‌‌‌ی نویسندگان از سراسر جهان می‌توانند کاندیدای دریافت این جایزه شوند، به شرطی که در زمان اهدای جایزه، ترجمه‌‌‌ی قسمت قابل توجهی از آثارشان به زبان انگلیسی در دسترس باشد.

جایزه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی «لیبراتور» از سال ۱۹۸۷ تاکنون به آثار ترجمه‌شده‌‌‌ی نویسندگان زن از آمریکای لاتین، آسیا و آفریقا تعلق می‌گیرد. این کتاب‌ها عموما از میان آثاری انتخاب می‌شوند که انجمن لیت‌پروم، ترجمه‌‌‌ی آنها به زبان آلمانی را پشتیبانی کرده است. مبلغ این جایزه تا سال ۲۰۱۲، در حدود ۵۰۰ یورو به همراه دعوت‌‌‌نامه‌‌‌ی حضور در نمایشگاه کتاب فرانکفورت بوده‌‌‌، اما اکنون این جایزه، سه هزار یورو به همراه دعوت‌‌‌نامه است. لیت‌پروم چیست و چه هدفی دارد؟

انجمن لیت‌پروم، برگزارکننده‌‌‌ی جایزه‌‌‌ی لیبراتور، در دهه‌‌‌ی ۱۹۸۰ میلادی با مشارکت گروهی از روزنامه‌نگاران، ناشران، دانشگاهیان و نهادهای کلیسایی ایجاد شد و چنانکه در سایت خود تأکید کرده، برای ترجمه‌‌‌ی آثار نویسندگان آفریقایی، آسیایی و آمریکای لاتین، هزینه‌ای از نویسندگان کتاب‌ها دریافت نمی‌کند. لیت‌پروم، آثار داستانی کشورهای آفریقایی، آسیایی و آمریکای لاتین را در کشورهای آلمانی‌زبان (آلمان، سوئیس و اتریش) منتشر می‌کند. علاوه بر این، لیت‌پروم خود را مرکزی برای جمع‌آوری داده‌های مرتبط با ادبیات آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین می‌داند و همچنین در پی آن است که گفت‌‌‌و‌‌‌گو درباره‌‌‌ی ادبیات جنوب، در میان مردم شکل بگیرد.

سازمان خیریه‌‌‌ی پروتستان «نان برای جهان» (Bread for the World) و «دیاکونی» (Diakonie)،‌ سازمان خدمات اجتماعی کلیساهای پروتستان آلمان و دیگر سازمان‌های بین‌المللی، از حامیان لیت‌پروم هستند. لیت‌پروم همچنین با نمایشگاه کتاب فرانکفورت همکاری می‌کند. پشتیبان مالی اصلی‌ترین فعالیت لیت‌پروم (ترجمه‌‌‌ی آثار داستانی از آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین)، علاوه بر وزارت خارجه‌‌‌ی آلمان، «صندوق فرهنگ جنوب» است که از سوی وزارت خارجه‌‌‌ی سوئیس مدیریت می‌شود.

لیت‌پروم یک سامانه‌‌‌ی عضو‌‌‌گیری دارد و هزینه‌‌‌ی عضویت برای اعضای حقیقی، سالانه ۸۵ یورو و برای اعضای حقوقی، سالانه ۲۷۵ یورو است.

بنابر آنچه در سایت رسمی لیت‌پروم آمده، گردانندگان این انجمن غیرانتفاعی معتقدند گفت‌‌‌گو بین فرهنگ‌های مختلف از طریق ادبیات، می‌تواند سهم قابل توجهی در حل تعصبات و کلیشه‌های شناختی داشته باشد و بی‌اعتمادی میان ملت‌ها را کاهش دهد.

لیت‌پروم علاوه بر ترجمه‌‌‌ی آثار داستانی آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین، اقدامات دیگری هم دارد؛ از جمله:

۱- انتشار فصلیِ برگزیده‌ای از برترین آثار منتشر‌‌‌شده‌‌‌ی داستانی در ادبیات آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین: لیت‌پروم، در انتهای هر فصل سال، فهرستی از هفت اثر برتر را برای اعضای خود ارسال می‌کند.

۲- اعطای جایزه به برترین نویسنده‌‌‌ی زن، از میان نویسندگان ادبیات داستانی در کشورهای مزبور: لیت‌پروم از سال ۱۹۸۷م. هر ساله با برگزاری یک رأی‌گیری عمومی که کاندیداهای آن آثار برتر ذکرشده در فهرست فصلی سال گذشته هستند، جایزه‌‌‌ی لیبراتور را به یک زن هدیه می‌کند. امسال لیبراتورپرایز را فریبا وفی دریافت می‌کند. جایزه‌ای که سه هزار یورو است و شرکت تولید چای یوگی به همراه نمایشگاه کتاب فرانکفورت، آن را پرداخت می‌کنند. فریبا وفی با حضور در نمایشگاه کتاب فرانکفورت (۱۹-۲۳ مهر ۱۳۹۶)، این جایزه را دریافت خواهد کرد. جایزه‌‌‌ی مذکور، تا پیش از سال ۲۰۱۴، با رأی هیئت داوران اعطا می‌شده اما پس از آن، به آرای مردمی واگذار شده است.

۳- حضور هر ساله در نمایشگاه بین المللی کتاب فرانکفورت: لیت‌پروم، جایگاهی ویژه در نمایشگاه کتاب فرانکفورت دارد و از این امکان برای هماهنگی با ناشران مختلف در نقاط جهان استفاده می‌کند.

۴- انتشار Literaturnachrichten: لیت‌پروم سالانه دو شماره از نشریه‌‌‌ی خود درباره‌‌‌ی تحولات مربوط به ادبیات آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین را در آلمان منتشر می‌کند.

مدیرعامل لیت‌پروم کیست؟

«آنیتا جعفری» از سال ۲۰۰۷ میلادی، مدیرعامل لیت‌پروم، انجمن حمایت از ادبیات آسیا، آمریکای لاتین و جهان عرب است. او فارغ‌‌‌التحصیل زبان‌های آلمانی و انگلیسی از دانشگاه «گوته‌‌‌»ی آلمان و متمرکز بر ادبیات آمریکای لاتین، حوزه‌‌‌ی کارائیب، ایران، و کشورهای انگلیسی‌زبان آفریقایی است. جعفری، تجربه‌‌‌ی مترجمی، سردبیری و کتاب‌‌‌فروشی داشته، اما معتقد است محور اصلی فعالیت‌های او همواره ادبیات بوده است.

او اصالتا ایرانی است و سه سال در کشور جهان سومی پرو زندگی و بحران‌های اقتصادی و تروریسم را از نزدیک در این کشور مشاهده کرده و هم‌اکنون ساکن آلمان است. آنیتا جعفری، زمانی که در دهه‌‌‌ی هفتاد میلادی (دهه‌‌‌ی پنجاه شمسی) در دانشگاه گوته درس می‌خوانده،‌ با ادبیات ضداستعماری (post-colonial) آشنا شده است. (https://www.uni-frankfurt.de/67116319/portrait_djafari)

استاد او، پروفسور «دیتر ریمنن اشنایدر» (Dieter Riemenschneider) (۱۹۳۴-۲۰۰۴م) آثاری درباره‌‌‌ی ادبیات هندوستان، فرهنگ استرالیا، نیوزلند، ادبیات آفریقایی و دو کتاب درباره‌‌‌ی ادبیات پسااستعماری دارد. در هر ۹ کتاب او، توجه به ادبیات و فرهنگ کشورهای تحت سلطه‌‌‌ی استعمارگران دیده می‌شود و او را می‌توان از پیشروان ادبیات پسااستعماری در آلمان دانست. اگر می‌خواهید کتابی از او بخوانید، در انبار سایت آمازون، یک نسخه از کتاب او درباره‌‌‌ی رمان‌های انگلیسی‌زبان هندی، به قیمت ۵۵ دلار در دسترس است. ۹ نفر دیگر در انجمن لیت‌پروم، با آنیتا جعفری همکاری می‌کنند؛ از جمله «پترا کاسلر» (Petra Kassler) متمرکز بر ادبیات کشورهای آفریقایی انگلیسی‌زبان، جهان عرب و مراکش، و همچنین سردبیر سایت انجمن، «جاشا هکل» (Joscha Hekele)، متمرکز بر ادبیات جنوب شرق آسیا و ژاپن. «سوفی بائر» (Sophie Bauer)، صفحات این انجمن در شبکه‌های اجتماعی توییتر و فیسبوک را می‌گرداند و دستیار آنیتا جعفری است.

آثار ترجمه شده‌‌‌ی فارسی به آلمانی

ترجمه‌‌‌ی رمان فریبا وفی به زبان آلمانی، اولین رویداد از این نمونه نیست؛ پیش از این هم آثار فراوانی از ادبیات و همچنین ادبیات داستانی فارسی در آلمان چاپ و منتشر شده است. برخی از این آثار عبارتند از:

۱- «اینجا ایران است»: مجموعه شعری حاوی اشعاری از ۲۸ شاعر ایرانی مقیم آلمان به ضمیمه‌‌‌ی مقدمه‌ای درباره‌‌‌ی تاریخ معاصر ایران و چالش‌های میان هنر و سیاست در ایران معاصر، که از سوی نشر سوژه در آلمان منتشر شده است. این کتاب حاصل کار «گریت ووستمن»، دانش‌آموخته‌‌‌ی جوان رشته‌‌‌ی شرق‌شناسی است و آثاری از «پگاه احمدی» ، «هوشنگ ابتهاج» ، «عباس معروفی» ، «مجید محیط» و «سعید میرهادی» در آن آمده است.

۲- «کلنل»: این رمان که نوشته‌‌‌ی «محمود دولت‌آبادی» است، هنوز در ایران منتشر نشده، اما نسخه‌‌‌ی آلمانی آن در سال ۱۳۸۸ در آلمان انتشار یافته است؛ رمانی که اسم فارسی آن، «زوال کلنل» است و دوران پس از انقلاب و آغاز جنگ بین ایران و عراق را روایت می‌کند.

«بوف کور» صادق هدایت، «تهران» امیرحسن چهلتن، «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم» زویا پیرزاد، «شازده احتجاب» هوشنگ گلشیری، و همچنین «سووشون» سیمین دانشور، برخی دیگر از آثاری هستند که به زبان آلمانی ترجمه شده‌اند.

سوژه: ناشر ترلان

انتشارات سوژه در آلمان، اواخر دهه‌‌‌ی هفتاد شمسی تأسیس شد و توانست در سال ۱۳۹۴، جایزه‌‌‌ی «هرمن کستن» را برای تلاش در انتشار آثار نویسندگان پناه‌‌‌جو و تبعیدی، از انجمن قلم آلمان دریافت کند. چنانکه سایت «رادیو زمانه» نوشته، این جایزه از جوایز معتبر فرهنگی در آلمان است که انجمن قلم، هر سال آن را به یک چهره‌‌‌ی فرهنگی یا نویسنده‌ اعطا می‌کند که تحت تعقیب است و برای آزادی بیان تلاش می‌کند. این جایزه، ۱۰ هزار یورو ارزش دارد.

چنانکه مجید محیط گفته، بخشی از آثار منتشر شده در انتشارات سوژه، حاصل تجربه‌‌‌ی غربت است. به گفته‌‌‌ی او که تجربه‌‌‌ی نشر در ایران را هم دارد، تفاوت نشر کتاب در آلمان و ایران، «آزادی قلم و انتشار» است و درواقع، «عدم وجود سانسور».

ترجمه‌‌‌ی آلمانی رمان ترلان فریبا وفی که امسال توانست لیبراتورپرایز را با رأی خوانندگان ادبیات داستانی دریافت کند، توسط انتشارات سوژه در سال ۲۰۱۵ میلادی چاپ و روانه‌‌‌ی بازار کتاب آلمان شده بود.

انتشارات سوژه‌‌‌ی آلمان، ناشر نسخه‌‌‌ی آلمانی، و همچنین نشر مرکز، ناشر نسخه‌‌‌ی فارسی ترلان، دو هفته پیش از اعلام نتیجه‌‌‌ی جایزه لیبراتور، از مخاطبان خود خواسته بودند با مراجعه به وبسایت بنیاد لیت‌پروم، به فریبا وفی رأی دهند.

ترلان و رقبای ترلان

رمان ترلان، یکی از نامزدهای جایزه‌‌‌ی لیبراتور، رقیبانی از کشورهای مختلف آسیایی، آفریقایی و آمریکای لاتین داشته‌ که برخی از آن‌‌‌ها برنده‌‌‌ی جوایز معتبر جهانی بوده‌اند. رقبای ترلان عبارتند از:

«پیانوی شرقی»: رمانی تصویری از «زینه ابوراشد» که در ۲۱۲ صفحه منتشر شده است. داستان مردی به نام عبدالله، که به دنبال ساخت پیانویی است مرکب از موسیقی سنتی شرق و آواهای غربی. ابوراشد در این میان به روایت زندگی در بیروت در میانه‌‌‌ی جنگ دهه‌‌‌ی شصت میلادی می‌پردازد. این داستان ابتدا در فرانسه و به زبان فرانسوی منتشر شده است. زینه ابوراشد، هم‌اکنون ساکن فرانسه است. او رمان خود را ادای احترام به خانواده‌اش می‌داند و معتقد است کتابش در پی ساختن حافظه‌ای جمعی‌ است؛ چیزی که به باور او از زمان جنگ‌های داخلی لبنان در دهه‌‌‌ی شصت میلادی از میان رفته است.

«برنج و خاکستر»: رمانی که خشمگین و برق‌آسا خوانده شده و به قتل عام تاریخی در سال ۱۹۶۸ در هندوستان می‌پردازد. «مینا کانداسامی» نویسنده‌‌‌ی رمان، از کارگران برنج‌کاری می‌گوید که در کلبه‌ای به آتش کشیده شدند و کودکان و زنانی را به تصویر می‌کشد که در امان نیستند. همه چیز از زمانی آغاز می‌شود که کارگران برای حقوق بیشتر و شرایط کاری بهتر، اعتراض می‌کنند. مینا کاناسامی، شاعر، مترجم و دانش‌آموخته-ی زبان‌شناسی است و در هند زندگی می‌کند.

«گیاه‌‌‌خواری»: این رمان که جایزه‌‌‌ی من‌بوکر بین‌المللی را در سال ۲۰۱۶ دریافت کرده، زنی در کره‌‌‌‌‌‌ی جنوبی را به تصویر می‌کشد که به شورشی منفعلانه علیه جامعه‌اش دست می‌زند و به دنبال استقلال خود است. داستان، روایتگر زنی است که با وجود شرم‌آور خوانده شدن گیاه‌‌‌خواری در جامعه‌اش، آن را انتخاب می‌کند و پای انتخاب خود می‌ایستد. این داستان از لحاظ مضمون، شباهت زیادی به مضامین آثار فریبا وفی دارد. نویسنده، زنی به نام «هان کانگ» است.

«وزارت هراس اخلاقی»: رمانی که نویسنده‌‌‌ی بیست‌‌‌ونه ساله‌اش، در ضمن روایت ۱۴ داستان کوتاه، به میراث‌های استعماری در دولت سنگاپور می‌پردازد؛ داستان‌هایی خنده‌دار اما تلخ و دردناک. روایت انسان‌هایی که به گفته‌‌‌ی نویسنده، بیشتر در حاشیه‌‌‌ی جامعه زندگی می‌کنند. این رمان در سال ۲۰۱۴، یکی از ده رمان انگلیسی چاپ شده در سنگاپور در ۵۰ سال اخیر و در سال ۲۰۱۶، بهترین داستان کوتاه سنگاپور شناخته شد. «آماندا لی کو» نویسنده‌‌‌ی رمان وزارت هراس اخلاقی، در نیویورک و سنگاپور زندگی می‌کند.

«من هنوز زنده‌ام»: رمانی که خانواده‌ای ثروتمند را در میان زمین‌لرزه‌‌‌ی هائیتی در سال ۲۰۱۰ به تصویر می‌کشد. بیمارستان روانی بسیار آسیب دیده و الکساندر که مبتلا به اسکیزوفرنی است، بعد از چهل سال زندگی در محیط بسته‌‌‌ی بیمارستان، باید به خانه برگردد و خانواده‌‌‌ی او تنها چهل‌‌‌وهشت ساعت فرصت دارند برای پذیرش او در خانواده آماده شوند. «کتلی مارس»، نویسنده‌‌‌ی رمان، در این وضعیت، به ساختارهای شکننده‌‌‌ی خانوادگی و اجتماعی در جامعه‌‌‌ی هائیتی می‌پردازد. کتلی مارس در سال ۱۹۵۸ به دنیا آمده و شاعری شناخته-شده در هائیتی است.

«آوازهای زن بی‌اجازه»: این کتاب شعر که در سال ۱۳۸۱ در تهران به چاپ رسیده است، در سال ۲۰۱۶ میلادی به دو زبان فارسی و آلمانی در آلمان چاپ شده است. «گراناز موسوی» شاعر، بازیگر و فیلمساز ایرانی است که «تهران من حراج»، فیلم بلند او در بسیاری از جشنواره‌های فیلم جهانی جوایزی به دست آورد. او از سال ۱۳۷۶، اشعاری در ایران منتشر کرده و هم‌اکنون در استرالیا زندگی می‌کند. اشعار او تاکنون به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی، پرتغالی، سوئدی، آلمانی و… چاپ شده است. مجله‌‌‌ی ادبیات «لایپزیک»، کتاب گراناز موسوی را حاوی مضامینی از اعتراض سیاسی به انقلاب، وضعیت زنان در ایران و خشونت در جامعه دانسته است.

«دره‌‌‌ی خاموش»: رمانی در ژانر جنایی و روایتگر داستان کشته شدن دختری هفده ساله در میان گل‌های وحشی در دامنه‌‌‌ی کوه‌های آفریقای جنوبی است. نویسنده‌‌‌ی رمان، «مالا نان» پیش از این دو رمان جنایی دیگر نوشته که امانوئل کوپر در آنها نقش کارآگاه را دارد. امانوئل کوپر برای رازگشایی از جنایت باید راهی به درون قبیله‌ای بسته و سنتی بیابد. دره‌‌‌ی خاموش، در سطوح زیرین خود روایتگر روابط پیچیده‌‌‌ی قبیله‌ای، تابوها و حرص و طمع‌هاست. مالا نان، نویسنده و فیلمنامه‌نویس است و برخلاف رمانش که در آفریقا می‌گذرد، در استرالیا زندگی می‌کند. «جایی که در آن سفر به پایان می‌رسد»: رمانی که داستان دانش‌آموزی بسیار بااستعداد در کنیا را به تصویر می‌کشد که در خیابان‌های نایروبی به گلوله بسته می‌شود. این رمان، وضعیت ظلم و ستم استعمار و همچنین درگیری‌های خونین پس از استقلال را در کنیا نشان می‌دهد و خانواده و کشوری معلول را به تصویر می‌کشد. «واشنگتن پست»، این رمان را محصول استعدادی فوق العاده دانسته که خشن، خاطره‌انگیز و پرهیجان است. «ایوان آجیامبو آئور» نویسنده‌‌‌ی سال ۲۰۰۴ کنیاست که در ۱۹۶۸ در نایروبی متولد شده است.

بازتاب رسانه‌ای لیبراتورپرایز در جهان

برای درک ساده و البته ابتدایی، از عمق تاثیر جایزه‌‌‌ی لیبراتور در شناخته‌شدن ادبیات داستانی فارسی و البته شناخته‌تر شدن فریبا وفی در جهان، می‌توان جستجویی در گوگل کرد. حاصل جستجوی عبارت «LiBeratur Prize+Fariba Vafi» تنها ۴۱۶ نتیجه است که بسیاری از آن‌‌‌ها از سایت‌های ایرانی انگلیسی‌زبان مانند «تهران‌تایمز» و «خبرگزاری کتاب» است. بسیاری از این نتایج، متونی تکراری دارند. بر اساس نتایج جستجوگر گوگل، تنها ۹۲ صفحه، حاوی این دو ترکیب هستند.

همچنین ببینید

فریبا وفی؛ روایت­گر رئالیست هویت‌های خدشه‌دار زنانه

فریبا وفی، اکنون زنی ۵۴ ساله است و سال‌هاست از زادگاه خود، تبریز، دست شسته …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *