خانه / پرونده (صفحه 5)

پرونده

تاج مروارید

خانه‌ جای خوب شهر بود، ولی خودش جای بدش زندگی می‌کرد؛ انبار گوشه حیاط. جای خوب خانه برای صاحب خانه بود، برای خانواده همسرش. از روزهایی که همسرش به خاطر ولخرجی‌ها و اشتباهات مالی ورشکست شده بود، همه زندگی را جمع کرده و ریخته بود در چهاردیواری گوشه حیاط خانه مادرشوهر تا سقف بالای سرش را از دست ندهد. تا زندگی از دست نرود.

ادامه نوشته »

سین میم

من را صدا نکرده بود. هیچ‌وقت صدا نمی‌کرد. می‌آمد می‌ایستاد پشت دفتر دبیران. یک جور آرام و لطیفی که باد بهار از پشت پنجره‌ها سرک می‌کشید توی دفتر مدرسه. بی هیچ هیاهو و سروصدا. لطیف. باد بهار اما لطیف و سرحال بود. سرزنده. «سین» فقط لطیف بود.

ادامه نوشته »

خاکستر نشست روی سر زندگی کاهگلی ما

عطیه، خاله‌ام، کوچک‌تر بود از مادرم: یکی‌دو سال تقریباً. دقیق نمی‌دانم چقدر؛ آن‌وقت‌ها معلوم نبود شناسنامه را با چه حساب و کتابی می‌دادند و می‌گرفتند. بیشتر از دو سال اما کوچک‌تر نبود. هرچند که این آخری‌ها اگر می‌دیدیش ده‌دوازده سال بزرگ‌تر نشان می‌داد. شکسته شده بود. خیلی زود و خیلی زیاد.

ادامه نوشته »

حیاط بی حیات

حیاط خانه بزرگ بود. خیلی بزرگ. آنقدر که می توانستم مثل دوندگان دو ماراتن ساعتها بدوم و سرگیجه نگیرم.من کوچک بودم. آنقدر کوچک که حیاط تقریبا کوچک خانه ی پدربزرگ به چشمم بزرگ می آمد و می توانستم ساعتها با قدمهای کوچکم از این طرف به آن طرف بدوم و سرگیجه نگیرم.

ادامه نوشته »

روضه‌‌ی طلاق

روضه آن سال تمام شد و چهار سال بعد پسرک شده بود چایچیِ افتخاریِ روضه‌‌یی که این‌دفعه میزبانش پدرش بود. سعی می‌کرد نُه تا سینیِ یک‌نفره‌ی چای‌هایی که مستمعین نوشیده بودند را تا مُچ روی دستش بچیند و دوتا را بگذارد رویِ دستِ چپش.

ادامه نوشته »

نوشتن نه کار است نه شُلغ!

باریکه‌راه خاکی و کج و معوج منتهی به «دیوکلا» را می‌گذرانیم. راه، مرز شالیزارها و دشت‌های عریانی است که برای نشاء برنج آماده می‌شوند. هنوز از هوای دم‌کرده و شرجی شمال، خبری نیست و نهال‌های پرتقال و نارنج، آن‌ها که از سرمای لعنتی زمستان و برف ناخوانده شمال، جان به …

ادامه نوشته »

دوره‌ی تمام‌شده

۱.  پرسید فرآیند تصفیه آب را می‌دانی؟ توضیح دادم. هوش زیادی نمی‌خواست دانستن این موضوع که با چنین سوالی مواجه می‌شوم. پرسید چرا می‌خواهی کار کنی؟ نوزده ساله بودم؛ چرا باید در این سن کار می‌کردم؟ پرسیدم، شما چرا کار می‌کنید؟ قیافه‌اش شد مثل بازجوهایی که می‌گویند «اینجا فقط من …

ادامه نوشته »

همه قبیله ی من عالمان دین بودند

رفته بودیم برای بابا لباس بخریم؛ روز مرد بود ناسلامتی. خودش هم آمده بود. اینجور لباس ها انتخاب کردنش آسان نیست، از آخرین باری که پا به این لباس فروشی ها گذاشتم پنج سال می گذرد. اوضاع خیلی نسبت به گذشته فرق کرده است. رنگ های شاد بیشتری به بازار …

ادامه نوشته »

کار در “بار”

دور میدانِ هاراپاراکِ یراوان می‌چرخیدم و آدم‌ها را نگاه می‌کردم. از مرز با یک راننده تریلی ایرانی تُرکِ قدبلند و تَرکه‌ای آشنا شده بودم و ده دقیقه‌ای می‌شد که رفته بود به ماشین‌اش در گاراژ ورودی شهر سر بزند و برگردد. خیابان های سه طرفِ میدان پر بودند از کافه‌رستوران‌هایی …

ادامه نوشته »

به خاطر یک مشت دلار

من مانده بودم و چهاردیواری خانه. ساعت ها و دقیقه و ثانیه ها را می شمردم تا شب شود. دزدکی زندگی می کردم. گوشی موبایلم که زنگ می خورد، سرم را از پنجره می کردم بیرون و صحبت می کردم: سلام مامان…خوبم…خبری نیست…آره دیگه. سرکارم… شلوغم مثل همیشه. عصر که …

ادامه نوشته »

سبز خواهم شد

روز و شب، تداومِ هجومِ سر‌سختانه‌ی باری بود بر سینه‌ی سنگ شده‌ام. قلبم دچار زخم ضخیمی بود از آنگونه که روح را در انزوای خاموش و تارکیش، رو به زوال می‌کشاند. صدایی اما در سرم می‌پیچید که انسان، دشواریِ وظیفه است. که غم، نه گمراه کننده، که راهنمای است.

ادامه نوشته »