خانه / شعر (صفحه 4)

شعر

«جشنواره شعر فجر» و گزاره‌هایی که باید به آن‌ها پاسخ گفت

جشنواره شعر فجر همواره یکی از پرمناقشه‌ترین جشنواره‌هایی بوده است که هرسال در کشور ما برگزار می‌شود. در ایام دهه فجر در رشته‌های موسیقی، تئاتر، سینما و هنرهای تجسمی‌ نیز جشنواره‌هایی برگزار می‌شوند اما کمتر جشنواره‌ای مانند جشنواره شعر با این حجم از انتقاد رو به رو می‌شود. جشنواره در …

ادامه نوشته »

تنها در ابعاد

سال۱۳۸۳ اولین مجموعه‌ی سپیدهای رسول معرک‌نژاد (به همراه یک غزل) با نام «دست در موهای آینه»(شعرهای ۱۳۷۶ ـ ۱۳۸۲) از سوی انتشارات نقش مانا منتشر شد؛ مجموعه‌ای با ۲۴اثر در ۴۸صفحه از کسی که نقاش، ویدئوآرتیست، عکاس، پژوهشگر هنر و اسطوره و… هم هست. در این مجموعه، تجربه‌های تجسمی و …

ادامه نوشته »

جنونِ منطقیِ آقای ترانه سرا!

شاید اگر کسی جز دکتر افشین یداللهی این ترکیب را به کار می‌بست با این دقت به آن نگاه نمی‌کردم، نه برای اینکه نام افشین یداللهی پشتوانه‌ی این ترکیب است و ما جماعتِ شرقی برای هرچه که نمی‌فهمیم‌اش کف و سوت و هورایی می‌کشیم، نه به واسطه‌ی اینکه متخصّص اعصاب …

ادامه نوشته »

جلالِ “جلال” در شعر معاصر

یکی از آسیب‌هایی که در چند دهۀ اخیر دامن‌گیر اهالی هنر ما شده، این است که اغلب آنان در دایرۀ بستۀ هم صنف‌هایشان روزگار می‌گذرانند. این دایره در میان اهالی قلم و دوات و دیگر ابزارهای هنری وجود دارد؛ مثلا فیلم‌ساز ما تا پایان عمر در حلقۀ دوستان فیلم‌سازش می‌چرخد، …

ادامه نوشته »

ترانه، فرزند ادبیات یا موسیقی؟ (بخش پنجم)

” در ترانۀ نوینِ ایران زمین، ترانه‌نویسْ شاعر است، تصویرساز است. با یک تصویر، به اندازۀ چند صد صفحه می‌تواند حرف بزند. ترانۀ نوینْ ادامۀ منطقیِ شعرِ معاصر است. شاعر، نقاش است. ترانه هم مثل نمایش‌نامه و قصّه، نخست به یک مفهوم یا یک تصویر کلّی نیاز دارد و بعد …

ادامه نوشته »

ترانه، فرزند ادبیات یا موسیقی؟ (بخش چهارم)

در ابتدای این بخش، نویسندۀ این سطور توضیحی را بر خود واجب می‌داند تا در میانه‌های متنْ کج‌فهمی یا نقطه‌کوری در ذهن خوانندگانِ این مطالب ایجاد نشود. هدف از نوشتن این سلسله یادداشت‌ها، جستجو و تحقیق برای یافتن مفرّی است که پا به پای تحولاتِ تاریخی به ریشه‌ها، علّت‌ها و …

ادامه نوشته »

ترانه، فرزند ادبیات یا موسیقی؟ (بخش سوم)

حال با شناخت اینکه شعر چه ویژگی‌هایی دارد و شعر خوب چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد، به این نقطه خواهیم رسید که آیا ترانهْ خارج از معنایِ لغویِ آن می‌تواند به تنهایی گونه‌ای از شعر باشد یا خیر؛ و آیا ملزم به همنشینی با موسیقی ‌است؟ برای این بحثْ به …

ادامه نوشته »

دریغ‌ها و دروغ‌ها

معضلی به نام “جلسه‌ی ادبی” بیشتر و جدی‌تر از آن که می‌پنداریم گریبانگیر شعر شده است. کافی است در یکی از گروه‌های مجازی مربوط به شعر عضو باشید تا به عمق ماجرا تا حدودی پی ببرید. در گروهی که دویست نفر عضو دارد چیزی به قریب به همین تعداد آگهی …

ادامه نوشته »

عاشقم، عاشق نمی‌میرد، عزادارم هنوز

مرحوم حبیب‌الله چایچیان، متخلص به حسان، از شاعران شاخص نسل پیشین اهالی هیئت است. از شاعران هم‌روزگار و هم سطح او می‌توان علی‌اکبر خوشدل تهرانی، محمدعلی ریاضی یزدی، سید رضا مؤید، حسن ژولیدۀ نیشابوری، غلامرضا سازگار، علی انسانی و … را نام برد. این نسل برای خود آرمان و اهدافی …

ادامه نوشته »

ترانه، فرزند ادبیات یا موسیقی؟ (بخش دوم)

هرکلامی خارج از این استاندارد و ویژگی‌ها تنها به صِرف اینکه عاطفه‌ای دارد یا تخیلی در آن است، زبان، فرم یا آهنگ خاصی را دارد نمی‌توان شعر نامید و در زُمرۀ نظم یا نثر قرار داد. نظم به این معنا که کلمات تنها بر روی وزنْ بدون دارا بودنِ هیچ …

ادامه نوشته »

«حبیب» در باغستان عشق

بابا روضه‌خوان بود و البته خودش را اسیر چند تا روضه زنانه سوری خانم و کبری‌خانم نکرده نبود. مداحی در هیات‌های بزرگ را هم وعده می‌داد. صدایش خوب بود و حتی نمی‌دانم چه کسی به او این‌ لقب را داده بود: «ایرج مداحان»! اغراق کرده بودند حتماً. بابا قصیده‌های بلند …

ادامه نوشته »

این روزها

گفته‌اند که روزگار نامرد است و گاهی افزوده‌اند که بسیارهم…. راستش، به گمان منِ ناچیز پربیراه هم نگفته‌اند. درباره‌ی کلیت روزگار و بی‌معرفتی‌اش من چیزی نمی‌نویسم –یا حداقل الان چیزی نمی‌نویسم- که سخن به جاهای باریک می‌کشد و مرا فعلا حال و حوصله‌ی پاسخ دادن به حواشی نیست. اما درباره‌ی …

ادامه نوشته »