خانه / شعر (صفحه 12)

شعر

نگاهی به پریخوانی

پری‌خوانی نام کتابی است که نشر قطره منتشر کرده. در این کتاب، که مقدمه‌ای از بهاءالدین خرمشاهی را بر پیشانی دارد، غزل‌های دکتر امیرحسین اللهیاری، شاعر جوان هم‌روزگار ما، آمده است.آنچه در اولین نظر توجه مخاطب این کتاب را جلب می‌کند تعداد غزل‌هایی است که در آن منتشر شده است.

ادامه نوشته »

نوبل را غزل می‌گیرد یا شعر نو؟!

می‌گویند شعر نو توانایی گفتن درباره‌ی مسائل امروز را دارد، اما شعر کلاسیک ندارد! در واقع، معنی‌اش این می‌شود که شعر نو می‌تواند آیینه‌ی تمام‌نمای تجربه‌های تاریخی ـ اجتماعی ما باشد، اما شعر کلاسیک نمی‌تواند. این‌که شعر کلاسیک هزار سال توانسته این کار را بکند و نه تنها جور شعر را کشیده که جور موسیقی و نقاشی و داستان را هم کشیده ...

ادامه نوشته »

محدودیت مانع خلاقیت نیست  

دکتر قربان ولیئی در سال ۱۳۴۹ در شهرستان صحنه به دنیا آمد. او دانش‌آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تهران و دکتری از دانشگاه تربیت مدرس است. ولیئی در سال ۱۳۷۹ اولین کتابش را با نام «گزیده ادبیات معاصر» منتشر کرد.

ادامه نوشته »

دنده‌های شکسته‌ی سپیدار

کوتاه‌قطعه‌های سپید باران آرزوها را خیس می‌کند حسین اسرافیلی در سه بخش «همراه با طبیعت»، «صدای عاشقانه‌ها» و «با بیداران مقاومت»، در چهار یا پنج سطر، جهانی نو می‌سازند. در سه یا چهار سطر گویی روایتی بلند را مرور کرده‌ایم و درِ جهانی تازه به روی ما گشوده شده است.

ادامه نوشته »

معلمی سرمایه‌ی بقای من بوده است

مصطفی علیپور، شاعری از خطه‌ی شمال ایران. او، که در سال ۱۳۴۰ شمسی در روستایی در تنکابن به دنیا آمد، فارغ‌التحصیل کارشناسی ادبیات فارسی از دانشگاه تبریز و کارشناسی ارشد همین رشته از دانشگاه فردوسی مشهد است. وی از ۲۷ سالگی شروع به تدریس کرد و پس از آن در دانشگاه فرهنگیان به عنوان مدرس مشغول به کار شد

ادامه نوشته »

هر کس که می‌پرسد بگو فقط این‌جا نیست !

هرمز علیپور، متولد ۱۳۲۵، از بیست‌سالگی کار جدی‌اش را با شعر آغاز کرده است و تا کنون چندین مجموعه‌شعر از وی به‌چاپ رسیده. او شاعری است که از پتانسیل واژه‌ها بهره‌ی کافی و وافی را می‌برد، هرچند از شکل قدمایی واژه‌ها و زبان استفاده می‌کند. گویی هزاره‌هاست با واژه‌ها مأنوس است. دست به ساخت تصنعی شعر نمی‌برد. ساده و گویا حرفش را می‌زند و این نشان از تجربه‌ی شاعر حول محور زبان دارد.

ادامه نوشته »

نوآور، پرمخاطب، تأثیرگذار

هر چه می‌گذرد، من بیش‌تر به این باور می‌رسم که اگر رشدی هم در شعر صورت گرفته باشد، غیرمتوازن و غیرمتناسب با بدنه‌ی جامعه بوده است! شما نمی‌توانید به سری که نیمی از یک بدن است جوری ادای دین کنید که انگار به کلیتی زیبا و بی‌نقص ادای دین می‌کنید!

ادامه نوشته »

بازگشت اصحابِ کهفِ شعر

دهه‌ی هفتاد که به‌پایان رسید، نسل شاعران صاحب‌نام دهه‌ی شصت و پیش از آن از یک سو و نسل تازه‌ی جویای نام از سویی دیگر، کمر بستند بر برچیدن نشانه‌ها و رویدادها و آثاری که از جریانی به‌جا مانده بود که در زمان حاکمیت رسانه‌ای‌اش، نه صاحب‌نامان را به رسمیت …

ادامه نوشته »

عمرتان دراز باد جناب موحد!

اقتضای زندگی شهری ما را آپارتمان‌نشین کرده است، به دلایل متعدد. مهم‌ترینش کمبود زمین قابل‌ساخت‌وساز برای جمعیتی است که رو به افزایش است. تن‌دادن به این اقتضا فی‌نفسه نه ممدوح است و نه مذموم. مشکل از جای دیگری است. مشکل وقتی ایجاد می‌شود که ما به‌مرور به آپارتمان خو می‌گیریم. …

ادامه نوشته »

آیا صادره از آبادان شعر است؟

یکی از مهم­ترین دغدغه­‌های منتقدان در دوران­های مختلف تعریف شعر بوده است. «سخن موزون و مقفا»، «سخن موزون و مقفا و مخیل»، «کلام موسیقیاییِ مخیل»، «کلام مخیل» و… تعاریف گوناگون از شعر بوده است که در ادوار و فرهنگ­های مختلف به شعر اطلاق می­شده است

ادامه نوشته »

«کتاب‌سازی» به مفهوم مثبتش!

حمیدرضا شکارسری شاعر و منتقد است. متولد ۱۳۴۴ است، یعنی ۵۱ ساله است. اگر عکسش چنین چیزی را نشان نمی‌دهد، فتوشاپ نیست، قدیمی هم نیست، جوان مانده! خوش به حالش! البته، این تنها موردی نیست که خوش به حالش شده: در دو دهه‌ی اخیر، منتقد ادبی موفقی بوده که می‌توان از …

ادامه نوشته »