خانه / مسعود دیانی (صفحه 2)

مسعود دیانی

آنی که نیست

«هفت روایت خصوصی» روایت زندگی یک قهرمان است. قهرمانی به نام سید موسی صدر که همگان از او به نیک محضری و نیک سیرتی و نیکو نفسی و نیکو رأیی یاد می‌کنند. مسئله اما اینجاست که میان قهرمان در عرصه‌ی واقعیت زندگی و قهرمان در روایت فاصله است. قهرمان در …

ادامه نوشته »

بگذار حرف بزنیم

مرد و برادرش _آقا محمد_ دوازده نفر را کشته‌اند. از پلیس و غیر پلیس. لابد راحت کشته‌اند که مرد راحت قصه‌ی آدم‌کشی‌هایشان را تعریف می‌کند. چشم در چشم دوربین و تنها دغدغه‌اش این است که: «ما آخرش هم نفهمیدیم کی ما رو فروخت!» پریروز در خلال گفتگویی پیچیده در دود …

ادامه نوشته »

سیب‌های نارس*

پای منبرم خلوت بود. این برای من که اولین ماه رمضان معمم بودنم را تجربه می‌کردم، سخت و ناخوشایند بود. بعدها منبرهای خلوت را بیشتر دوست داشتم. منبرهای اول که خودم بودم و صاحب مجلس. منبرهایی که حتی صاحب مجلس هم می‌رفت و برای همه‌ی موجودات نادیدنی حرف می‌زدم. آن …

ادامه نوشته »

اخلاق روایت

بسم‌الله صبح را با متنی از جعفر شیرعلی‌نیا شروع کردم در کانال تلگرامی شخصی‌اش. عنوانش این بود: «درس‌هایی از شکست؛ قسمت اول: وقتی تفاوت جمعه‌شب و شب‌جمعه فاجعه می‌آفریند.» ته حرفش این بود که سوءتفاهم فرماندهان در فهم شب و شام در خلال یک عملیات جنگی بسیاری از رزمندگان ایرانی …

ادامه نوشته »

شب ناممکن

دلیجان را رد کرده‌بودم که مدیر حوزه دماوندمان تلفن کرد. حال جواب دادن نداشتم. اگر جواب می‌دادم مجبور می‌شدم با سرهنگ بختیاری هم حرف بزنم. سرهنگ بختیاری راننده‌ی قدیمی خط بود. اسم خودش را گذاشته‌بود سرهنگ. اولین سالی که پایم به جاده اصفهان_تهران باز شد شورلت داشت. یک شورلت سرمه‌ای. خودش می‌گفت کشتی. حالا یک پژو جی ال ایکس مشکی داشت.

ادامه نوشته »

صندلی پشت به دریا

چاپخانه، کار را یکسر خراب کرده بود. تازه آن شماره، ویژه‌نامه سالگرد مجله سوره نوجوانان بود و در آن پرونده، آدم‌های اسم و رسم‌دار به ما یادداشت داده بودند. محمد میرکیانی ـ سردبیر مجله ـ از چاپخانه و ناظر چاپ و اصلاً همه ما ناراحت بود. وقتی به من رسید، …

ادامه نوشته »

شام آخر

هر رفتی را بازگشتی‌ست و هر بازگشتی به امید رفتی دوباره. به دوستی گفتم ما دلتنگ جاهایی که سفر رفته‌ایم می‌شویم، گاهی دوست داریم سفر کشدار باشد، هرچه سفر دلچسب‌ باشد توان دل بریدن‌مان کمتر است، نشسته‌ایم و فکر می‌کنیم روز پیش، هفته‌ی قبل، ماه گذشته کجا بودیم و چه …

ادامه نوشته »

آنچه ماهواره با ما کرد

وسط یکی از صفحات تاریخ جهانگشا بود.مغول‌ها حمله کرده بودند.قتل و غارت و تجاوز و آتش‌سوزی.رسیده بودند به مسجد جامع گمانم.قرآن‌ها راریخته بودند بیرون.جلوی اسب­ها و قاطرهایشان.وسط صفحه‌های جهانگشا برای حال شاهدان آن صحنه مُرده بودم.از فکرش مُرده بودم.از فکر آنچه مغول با ما کرد.جهانگشا چه مرثیه‌ای بود.شرح مصیبت.عنوان واحد …

ادامه نوشته »

از این دره می‌رویم

(ما به آن ها گفتیم که حالمان خوب است.. خندیدند و باورکردند که حالمان خوب است..صبح هایی که با جنون تازه ای بیدار می شدیم می گفتیم یا آنها ما را می کشند یا ما آنها را.. بعد از نان و مربای آلو کمی مستی مان می گرفت ..مادر به …

ادامه نوشته »

این‌ها گفتن ندارد

من بودم و علی و صفر، که سه تامان باهم قرار گذاشتیم راهی بشویم. من و علی و صفر از همان اول‌ها، از وقتی خودمان و دور و برمان را شناختیم، سه تا رفیق بودیم. اصلاً سه تایی یک نفر بودیم. همه جا باهم بودیم و جز وقت‌هایی که دیگر …

ادامه نوشته »

شهر خالی، خانه خالی

خانه در سکوت فرو رفته. خیابان در سکوت فرو رفته. شهر در سکوت فرو رفته. خانواده ام مسافران در راه بازگشتند. مردم، به دیدوبازدید مشغولند، به پناه بردن به دامن دریا و کوه و دشت. گاه گاه، صدای رد شدن اتومبیلی از دور شنیده می‌شود. روز را از ابتدایش شروع …

ادامه نوشته »

بی‌واسطه مردن

من صدای او بودم غمگین و دلکش..شیهه‌ی نارنجی درخت کنار دریا با یالی از موج..‌ رفتن از تنهایی به‌تنهایی .. از مرگ به مرگ و گریختن از خودت به خودت..چرخه‌ی مدام زندگی  ، زندگی ِ خواب‌آور تکراری ، و خواب.. و خواب که مرگ کوچکی ست و مرگ که خوابی …

ادامه نوشته »