خانه / منصوره رضایی

منصوره رضایی

آن روی پروین اعتصامی

پروین اعتصامی یکی از شاعران مطرح معاصر است. دلیل عمده­‌ی شهرت وی موفقیت در قالب مناظره و شعر تعلیمی است. پروین، بر خلاف دیگر زنان شعر از جمله فروغ فرخزاد، از ابراز احساسات و عواطف شخصی­ در فضای شعر پرهیز می­‌کند و در دیوانش خبری از اشعار عاشقانه و غنایی …

ادامه نوشته »

دن‌کیشوتِ آرمان‌خواه

علی اصغر حاج سید جوادی، روشنفکری آرمان‌خواه و سیاست‌ورزی میان‌مایه بود. روزنامه‌نگاری بانفوذ که پیام «شنیدن صدای ملت ایران را» در دهان شاه گذاشت و با سقوط سلطنت به ورطه‌ی ورشکستگی سیاسی افتاد؛ چرا که تکلیفش با خودش و آرمان‌هایش معلوم نبود؛ از کتاب «از سپیده تا شام» نوشته‌ی کیان …

ادامه نوشته »

سایه‌ی سنگین شازده

هوشنگ گلشیری یکی از چهره‌های مطرح ادبیات داستانی ایران است. عده‌ای او را آغازگر داستان مدرن می‌دانند و گروهی دیگر، بعضی از آثارش را پسامدرن تلقی می‌کنند. بنابر بعضی تحلیل‌ها گلشیری جریان داستان‌نویسی را به سمت و سویی جدید هدایت نمود و با تلفیق سنت و مدرنیته، شیوه‌های نوین روایت …

ادامه نوشته »

ریویو از دیدِ نویسندگان ایرانی

اسپویل یا افشاسازی، دامی‌‌است که شاید هنگام تعریف کردن یک فیلم یا کتاب گرفتارش شویم. این امر معمولاً وقتی اتفاق می‌‌افتد که کله‌‌مان داغ است؛ دست‌‌هایمان از شدت هیجان بالا و پایین می‌‌پرد و به خیال خودمان داریم طرف مقابل را جذب داستان مورد علاقه‌‌مان می‌‌کنیم. غافل از این‌‌که ناخواسته، …

ادامه نوشته »

بی کتابی، کتابِ کتاب بازها

گفتن و نوشتن از تاریخ، امری شیرین و دشوار است. شیرین است چون سبب ماندگاری گذشته می‌‌‌‌‌شود و دشوار است چون کوچک‌‌‌‌‌ترین خطا در روایتِ تاریخ،خیانت به پیشینه‌‌‌‌‌ی یک سرزمین تلقی می‌‌‌‌‌شود. بازتاب وقایع تاریخی، مستلزم اطلاعات دقیق و تخصصی است وگرنه مانند بعضی از سریال‌‌‌‌‌های تاریخی، بیش از آنکه …

ادامه نوشته »

از پارس تا پاریس

آنک!… پاریس سفرنامه‌ای متفاوت، نوشته‌ی مسافری متفاوت است. میرجلال‌الدین کزازی بیش از آن‌که به عنوان نویسنده و پژوهش‌گر شهرت داشته باشد با شیوه‌‌ی ویژه‌ی سخنوری‌اش شناخته می‌شود: بهره‌گیری از واژگان پارسی با لحن حماسی یا سره‌ گویی و سره نویسی. شیوه‌ای که سفرنامه‌ای نسبتاً ساده و معمولی را به اثری …

ادامه نوشته »

به انجمن صنفی کارگری داستان‌‌نویسان کمک کنیم

در روزهای پایانی سال نود و شش، شاهد صدور دو پیام از سوی انجمن صنفی کارگری داستان‌نویسان تهران بودیم. نامه‌‌‌‌هایی که محتوای قابل اعتنا و در خوری داشتند اما سبک نگارششان با نام انجمن صنفی داستان نویسان تهران، ناسازگار می‌‌نمود. اگرچه درباره‌‌ی ماهیت چنین انجمنی، اختلاف نظرهایی وجود دارد اما …

ادامه نوشته »

میراثِ مردهایِ ما

من مجبورم همیشه احساساتم را پنهان کنم. از بچگی این طور بوده‌ام. وقتی گرگم به هوا بازی می‌کردیم و زمین می‌خوردم لبم را محکم گاز می‌گرفتم که اشکم در نیاید. وقتی از بچه‌ها کتک می‌خوردم هم تند تند صورتم را باد می‌زدم که سرخیِ سیلی، روی لپ‌های رنگ پریده‌ام پیدا …

ادامه نوشته »

عرقِ فراموشی

همه چیز مثل همیشه پیش می‌رفت. ظرف‌های رنگارنگ آجیل و شیرینی‌های تر و خشک، جلویمان چیده شده بود. حرف‌های نگفته، لا به لای تِک تِکِ تخمه‌ها گم شده بود. همه خودشان را زده بودند به آن راه و عرقِ فراموشی می‌ریختند. عرقِ فراموشی، وقتی می‌آید که هزار و یک خاطره …

ادامه نوشته »

از فرمش ببُرانید به محتوایش بخورانید

آخرین اثر امیرخانی از نظر فرم در حد اولین تمرین‌های کارگاه‌ داستان‌نویسی است؛ با این تفاوت که هنرجویان، عناصر داستانی را نمی‌شناسند و آن‌ها را سهواً به کار نمی‌گیرند اما امیرخانی، نویسنده‌ی کاربلدی است و عمداً فرم‌سازی و ظاهر پردازی داستان را رها کرده. وگرنه مگر ممکن است فردی مثل …

ادامه نوشته »

رژیم از راه رسیدۀ انقلاب

«فکر نمی‌کردم عمر این رژیم طولانی شود» از سپیده تا شام، روایت کیان کاتوزیان- همسر علی اصغر حاج‌سید جوادی- از حوادث سیاسی و اجتماعی دوران پر تب و تاب انقلاب است. کاتوزیان سعی دارد با نگاهی جزیی‌نگر، حوادث سال‌های ۵۲ تا ۶۰ را روایت کند. آن‌طور که در مقدمه ذکر …

ادامه نوشته »

معلّمی، شغلِ پادشاست

«معلمی، شغل انبیاست». من هم این جمله را هزار بار شنیده‌ام. وقتی دانش‌آموز بودم فکر می‌کردم معلم‌ها این جمله را از خودشان درآورده‌اند(همان جعل حدیث خودمان!) تا بگویند شغل ما خیلی سخت و ارزشمند است. بعدترها که کمی سر عقل آمدم به وجه تشابه این دو شغل، فکر می‌کردم؛ این‌که …

ادامه نوشته »